چرا پلتفرمها و پیام رسان های داخلی، بلای جان اینترنت شده اند؟
به گزارش ابرنت، ضرب المثلی هست که می گوید «تره کاشتیم که قاتق نان مان شود، بلای جان مان شد»، به صورت دقیق مصداق همین اینترنت موجود در ایران است.
به گزارش ابرنت به نقل از خبر آنلاین روزنامه اعتماد نوشت: این پدیده ناقص الخلقه که چون انگشت ششمی در روح جامعه فرو رفته است در شرایط قرن بیست و یکم بجای این که یک وسیله گره گشا و رنج زدا باشد به یک موجود رنج افزا و زجر آفرین بدل گشته است.
فیلترینگِ شبکه ها و پیامرسان های بیگانه ای چون یوتوپ، تلگرام و اینستاگرام و قطع ارتباط با جهان، تکلیف خیلی از صاحبان مشاغل اینترنتی را روشن کرد و آنها را از برزخ بلاتکلیفی به جهنم بیکاری فرستاد اما کاربران اینترنت داخلی، گرفتار یک ناقص الخلقه ای گشته اند که حقوق شهروندی را به هیچ گرفته و آرام و بی خیال روزگار می گذراند.
آموزش مجازی مدارس و دانشگاه ها و مؤسسات خصوصی آموزشی در حالی بر بستر اینترنت و فیبر نوری شکل گرفته است که ثباتی در جریان اطلاعات وجود نداشته و سوسوی صفر و یک، گاهی دانش آموزان و دانشجویان را از کلاس به بیرون پرتاب کرده تا حظ مردم آزاری بر جان این ناقص الخلقه بنشیند، همانند لذتی که خردسالان شرور در نواختن زنگ خانه ها و فرار بعد از آن در پس از ظهر تابستانی تجربه می کرده اند.
کاربران هنگام ارتباط با یک مخاطب در پیامرسان های داخلی پس از ارسال یک پیام یا حین ارسال یک فایل، بارها با عبارت «در حال اتصال» روبه رو شده و در صورت عجله با رنجی مواجه می گردند که چاپارهای خسته عهد سنت با آن دست و پنجه نرم نکرده بودند.
هنگام استفاده از نشان یاب ها، اختلال در اینترنت می تواند به مسیردهی اشتباه منجر شده و شما را بجای غرب به شرق یک شهر بکشاند یا این که در انبوهی از ترافیک و شلوغی رها کرده و اهتمام مجدد در ارتباط را خواهان شود؛ دراین میان کار نرم افزارهای مسیریاب همانند راننده تاکسی است که مسافر خودرا به مقصد نرسانده، در وسط یک شهر بزرگ رها کرده و می رود.
در عملیات خرید و فروش و امور بانکی، اینترنتِ نااهل می تواند پدید آورنده تراکنش های ناموفق بسیاری باشد و چه بسا در دست اندازهای اینترنتی داخلی پول های زیادی گم شود و جست وجو برای یافتن آن در فضای مجازی زمان زیادی از شهروندان را تلف نماید. بارگیری و بارگذاری اطلاعات در دامن این موجود ناقص، گاهی چنان به اتلاف وقت منتهی می شود که «مارسل پروست»ی را باید به کار گرفت تا زمان از دست رفته از عمر شهروندان ایرانی را جست وجو کند.
سال هاست که با توسعه روز افزون علم و فناوری زمزمه هایی از پیشرفت شتابان فناوری ارتباطات راه دور به گوش می رسد و مقرر است بشریت با شگفتانه هایی مواجه شود که طی آن میتوان مسافران را در یک اتاقکی فشرده ساخته و با زدن دکمه ارسال آنها را به دست فیبرنوری سپرده تا در نقطه ای دیگر از جهان در آن سوی سرزمین ها و اقیانوس ها فرود آیند و با خروج از فشرده سازی به چشم به هم زدنی طی الارض نمایند.
همین طور با پزشکی، جراحی و درمان ازراه دور میتوان در یک سوی جهان بیماری را خواباند و در سوی دیگر تیغ جراحی را به دست پزشکی سپرد که با واسطه فیبرنوری و جریانات صفر و یکی، بهبودی حاصل گردیده و رنجی از دوش بیماری برداشته شود و همه این پیشرفت ها جهت زندگی بهتر به کمک یک شبکه جهان گسترِ اهل و قوی ممکن است. در حالی که اینترنت کشور ما به اضافه وزن گرفتار شده و یک پدیده ناقص الخلقه سرگردان را به جا گذاشته است استفاده از نوآوری و فناوری های ذکر شده چیزی جز فاجعه به بار نخواهد آورد.
تصور کنید در حین پروسه فشرده سازی و ارسال مسافران، اینترنت مبتلا به اختلال گردد پس ناگزیر با گمشدگانی مواجه خواهیم بود که در عالم مجازی به وادی نیستی رسیده اند یا در عمل جراحی از راه دور، نوسان اینترنت سبب برش قلب بجای کلیه شود و عمل رنج زدا خود عامل زایش رنجی دیگر گردد.
جهان امروز در حالی با فناوری ارتباطات و اطلاعات در راستای بهبود روشهای زندگی و آسایش انسان ها روبروست که در کشور ما در بستر یک اینترنت ناقص و سرگردان، رنج شهروندان رو به فزونی بوده و اشک های جاری شده دانش آموزان به خاطر قطع مکرر ارتباط و زجرهای به جان نشسته درنتیجه تراکنش های ناموفق یا سرگردانی منتج از خطای مسیریاب ها، به انباشت مکرر حق الناس بر گردن کسان بسیاری منتهی می شود و شهروندان در جست وجوی زمان از دست رفته و لحظه های پایمال شده به کلنجار رفتن با این ناقص الخلقه کم تحرک ادامه می دهند.
منبع: ابرنت
این مطلب ابرنت را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط ابرنت
نظرات بینندگان ابرنت در مورد این مطلب
لطفا شما هم در مورد این مطلب نظر دهید